Db Rascal Upendra

प्रतिक्षा

तिम्रो अँगालोको खोजी गर्दैछ आज मेरो मन पनि।
साथ छुटेको पनि महिनौं भइसक्यो,
तर यता युग बितेको अनुभूति भइरहेको छ।

हुन त समय धेरै कुर्न पर्ने छैन,
तर पनि अझैं यो समय कति लामो लागेको हो —
घडीको सुई नघुमे जस्तो,
पृथ्वी टक्क अडिए जस्तो।

बिहान आउँछ, तर उज्यालो अधुरो लाग्छ,
साँझ पर्छ, तर रात न्यानो हुँदैन।
पवन चल्छ, तर त्यो सुगन्ध छैन —
जसले तिम्रो उपस्थितिको सम्झना दिलाउँथ्यो।

तिमी गएकी होइनौ,
बस कतै अर्को क्षणमा अडिएकी हौ,
जहाँ समय अलिक ढिलो चलेको छ,
र म यता, ती क्षणहरू गन्ने काममा व्यस्त छु।

कहिलेकाहीँ लाग्छ,
तिमी यता आइरहेकी छौ,
हावाको झोक्का जस्तै —
जसले मेरो ओठ छुन खोज्छ,
तर बोल्दैन।

आकाशमा जुन हेर्छु —
त्यो पनि तिमीझैँ अधुरो लाग्छ,
उज्यालो त छ, तर टाढा।
तर म विश्वास गर्छु —
जुन पनि कुनै रात हाम्रो आकाशमै आउँछ,
जसरी तिमी पनि एकदिन फर्किने छौ।

अब म पीडामा होइन,
आशामा बाँच्छु —
तिम्रो पाइलाको आवाज सुन्ने प्रतिक्षामा।
यो मनले सिकिसकेको छ —
साँचो माया टुट्दैन,
केवल समयको घडीमा ढिलो बज्छ।

तिमी आउँने छौ भन्ने विश्वास
अब मेरो प्रार्थना बनेको छ,
र म हरेक साँझ
त्यही विश्वासका मैनबत्ती बाल्छु।

तिमी फर्कने छौ —
शब्द होइन, अनुभूति हो त्यो।
किनकि माया कहिल्यै हराउँदैन,
उसले केवल दिशामात्र बदल्छ।

Db Rascal Upendra